کتاب خردم کن

داشتن یک هم سلولی شاید خوب باشد. حرف زدن با یک آدم واقعی شاید شرایط را راحت تر کند. تمرین می کنم تا دوباره از صدایم استفاده کنم، لب هایم را تکان می دهم تا کلمات آشنای ناآشنا با دهانم را ادا کنم. تمام روز تمرین می کنم.

تعجب می کنم هنوز حرف زدن از یادم نرفته است. دفترچه کوچکم را لوله می کنم و توی دیوار می چپانم. روی فنرهایی که با پارچه پوشانده شده و مجبورم رویش بخوابم، می نشینم. منتظر می مانم. به جلو و عقب تکان می خورم و منتظر می مانم.

نیشخند می زند اما لبخند نمی زند و دلم می خواهد زار بزنم، چشم هایم نومیدانه و وحشت زده به سرعت سمت دری می چرخد که به دفعاتی که تعدادش از دستم در رفته، سعی کرده ام بازش کنم. آن ها من را با یک پسر زندانی کرده اند. یک پسر.