کتاب خانواده پاسکوآل دوآرته

تصور مرگ با کمین آرام یا سریدن بی صدای مارها، مثل همه ی تصورات خوفناک که ما را به زمین پرت می کند، سراغ ما می آید، انگیزه های ناگهانی یک آن خفه مان می کند، اما بعد همه محو می شوند و ما به زندگی ادامه می دهیم. افکاری که ما را به بدترین شکل جنون، به اندوهی ژرف سوق می دهد، همیشه دزدانه و آهسته و تقریبا نامحسوس نزدیک می شود، درست مثل مه که مزرعه مان را می گیرد یا مثل سل که شش ها را.

هرگز نمی شود به بدبختی عادت کرد، باور کنید، چون ما همیشه مطمئنیم که بلای فعلی آخری است، گرچه بعدها، با گذشت زمان متقاعد می شویم [با چه احساس فلاکتی! ]که هنوز بدتر از این در راه است.

چه منظره ی غم انگیزی است تماشای مردمی که منتظرند خدا همه ی کارها را درست کند! خداوند در عرش اعلا و مثل عقابی تیزبین است و کمترین چیزی از دیدش پنهان نیست. اگر خدا همه ی کارها را درست کرد، چه؟ این قدرها هم دوستمان ندارد.