کتاب جنگجوی صلح جو

در ماه دسامبر 1966 یک رشته وقایع عجیب و خارق العاده در طول سوّمین سال اقامتم در دانشگاه برکلی واقع در کالیفورنیا روی داد.

همه چیز در ساعت 3:20 دقیقه بامداد آغاز شد…

آن هنگام که برای نخستین بار، به ایستگاه پمپ بنزین شبانه روزی سقراط قدم نهادم…

(او هرگز نام واقعی اش را به من نگفت، امّا پس از سپری کردن ساعاتی با او در همان نخستین شب آشنایی مان،

من بی اراده این نام را به تبعیت از آن خردمند فاضل در دوران یونان باستان برای او برگزیدم.

او از این نام خوشش آمد و از آن پس، این نام مستعار روی دوست و استاد من باقی ماند…).

این برخورد تصادفی و ماجراهایی که بعدا برایم روی داد، تمام مسیر زندگیم را دستخوش تغییری بسیار مهم و اساسی کرد

سال های پیش از 1966، سالهای بسیار خوب و رضایتبخشی برایم بود. من به خاطر والدینی مهربان،

در محیطی بسیار امن و راحت پرورش یافته بودم.

کمی بعد، من برنده عنوان قهرمانی ژیمناستیک را در لندن، از آن خود ساخته، و سپس به اروپا سفر کرده،

و افتخارات بسیار زیادی نصیبم گشته بود…

در واقع زندگی ، احترام و افتخار و شهرت زیادی برایم به ارمغان آورده بود،

امّا هیچ نوع لذّت و یا رضایت و صلح درونی ای که پایدار باشد، برایم نیاورده بود…

ظاهرا بیهوش شدم، و سپس دوباره هوش خود را بازیافتم. این هنگامی رخ داد که بدنم به هوا پرتاب شد و پس از چند بار چرخیدن بر روی زمین آسفالت خیابان فرود آمد… برای لحظاتی، بیهوش بودم، اما ناگهان دردی شدید آغاز شد و مانند میله ای داغ و گداخته بود که مشغول سوراخ کردن و فشار دادن و له کردن پایم با حالتی کاملا بی رحمانه بود. انگار شخصی پایم را لحظه به لحظه بیشتر می فشرد تا آن که دیگر کاسه صبرم لبریز شد و با صدای بلند شروع به فریاد زدن کردم. به شدت می خواستم آن درد وحشتناک متوقف شود. برای بیهوشی، دعا کردم.