کتاب تزار عشق و تکنو

او زیباروی بلند و باریکی بود در کسالت ملالت بار خیابان های شلوغ شهرها. اگرچه از همان راه و رودخانه ای گذشت که مادربزرگ های ما از آن گذشتند، مقدر نبود که در معدن کار کند. رئیس اردوگاه، هم یک باله شناس حسابی بود و هم یک جامعه ستیز شکاک.

دو سال پیش در «لنینگراد»، مادربزرگ «گالینا» را هنگام اجرای باله ی «ریموندا» دیده بود و از اولین تماشاگرانی بود که در ستایش او از جا بلند شدند. وقتی در فهرست تبعیدی ها چشمش به نام بالرین افتاد، لبخندی زد-اتفاقی نادر در حوزه ی کاری او.

مادربزرگ «گالینا» ظرافت و شکوه را به زور و با توپ و تشر به وجود این دشمنان خلق برمی گرداند و حافظه ی ماهیچه ها از نو تربیت می شد. روز به روز تشخیص این مسئله سخت تر می شد که آیا او زندانی است یا زندانبان یا هر دو.