کتاب بیگانه

جسد روی چمن کنار نیمکت افتاده بود. سرش به سمت من بود، چشماش باز بودند، گلوش بریده شده بود. اونجا هیچی نبود جز یک سوراخ قرمز. شلوار جین و شورتش تا روی قوزک پاهاش پایین کشیده شده بود، و چیزی دیدم… یک شاخه خشک، حدس می زنم… از بدن او بیرون زده بود… اونجاش… خوب، شما که می دونید.

کارآگاه اندرسون: «می دونم، اما آقای ریتز برای ثبت در پرونده شما هم باید بیانش کنید…» ریتز: «روی شکمش قرار داشت، و شاخه از توی باسنش بیرون زده بود. اون هم خونی بود. اون شاخه. پوست قسمتی از شاخه خراشیده شده بود، اثر انگشت روش بود. مثل روز روشن اون رو دیدم. دیو دیگه پارس نمی کرد، زوزه می کشید، بیچاره، و من نمی دونم چه کسی می تونه همچین کاری رو انجام بده. بایستی که یک دیوونه باشه. کارآگاه اندرسون شما اون رو می گیرین؟» کارآگاه اندرسون: «آه، بله، ما می گیریمش.»

پارکینگ استلا بارگا تقریبا به بزرگی پارکینگ فروشگاه کروگر بود جایی که رالف و همسرش شنبه عصرها آن جا خرید می کردند، و در این عصر جولای پر از ماشین بود. روی خیلی از سپرها برچسب تیم گلدن دراگنز نصب شده بود، و روی تعدادی از شیشه های عقب با صابون شعارهای روکم کنی نوشته شده بود: ما شما رو می کشیم؛ اژدهاها بزها رو می سوزونن؛ کیپ سیتی ما اومدیم؛ امسال نوبت ما است. از درون زمین بازی جایی که نورافکن ها روشن شده بودند (هر چند مدت زیادی از بازی در روشنایی روز برگزار می شد)، صدای شادی و تشویق همراه با آهنگ شنیده می شد.