کتاب ابله

آنقدر درگیر داستان «نینا» بودم که اول کلاس بعدی را از دست دادم: سمیناری درباره ی جنبش آوانگارد اسپانیا. همین که استاد، نواری توی دستگاه پخش گذاشت، یک صندلی پیدا کردم و نشستم. تصویری پخش شد از ابری که ماه را دو نیم می کرد و لحظه ای بعد، تیغی که مردمک زنی را نصف می کرد. استاد فیلم را نگه داشت و چراغ ها را روشن کرد. فکر کردم فقط با نگاه کردن به صورت خراب و چروکش می شود فهمید که آمریکایی نیست.

استاد گفت: «این مشکل بونوئله. دقیقا چرا ماه رو بهمون نشون میده، بعدش هم یه چشم؟ دو تصویر نامربوط. چرا این ها رو کنار هم میذاره؟» به همه جای اتاق نگاه کرد. کسی چیزی نگفت. گفت: «دقیقا. هیچ جوابی وجود نداره، چون این سورئالیسمه. میتونیم تفسیرهای زیادی ارائه بدیم، ولی هیچ چیز رو نمیتونیم ثابت کنیم و هیچ وقت به جوابی نمیرسیم.»

به آدم های پشت میزها نگاه کردم. بقیه ی دانشجوها یا به نشانه ی تأیید سر تکان می دادند یا یادداشت برمی داشتند. انگار به نظر هیچکس دیگری افتضاح یا خجالت آور نبود که یک استاد ادبیات جلوی کلاس ایستاده بود و می گفت تفسیر به کلی بی فایده است.