چاخان

تحریرهایی موجز از کتاب چاخان

به هتل برگشتم تا این نامه را برایت بنویسم.. اما به محض اینکه وارد اتاقم شدم نفسم بند آمد!… نمی دانم برای تمیز کردن اتاقم نفت سیاه زده بودند یا (د.. د.. ت) مصرف کرده بودند! خلاصه هرچه بود به قدری بوی زننده ای داشت که نپرس!.. دیدم اگر خودم را از اتاق بیرون نیندازم خفه می شوم…

برای اینکه هوای اتاق عوض شود پنجره های اتاقم را باز کردم و رفتم پایین صاحب هتل گفت:

قربان اتاق شما را دادم (د.. د.. ت) پاشیدند!.. دیگه نه ساس پیدا میشه ونه کک!!.. امشب راحت بخوابید خستگی تان رفع می شه!!…

خواستم توی سالن بنشینم و برایت نامه بنویسم ولی نور چراغ ها به قدری کم بود که نتوانستم از صاحب هتل پرسیدم:

چراغ های شما همیشه این قدر کم نور است؟!..

«سگ میخوابه سایۂ دیوار، خیال میکنه مرد هنرمندیه!!»
پستخانه قصبه که توی یک ساختمان خرابه و قدیمی است کنار جاده اصلی قرار
دارد…
از جلوی این ساختمان یک راه باریک وخاکی به میدان قصبه منتهی می شود. این راه در تابستان خاک آلود در بهار پر از گل و لای و در زمستان تل بزرگی از برف تشکیل می دهد.
محوطه جلوی پستخانه، گردشگاه ومحل تفریح جوان های قصبه است..
عصرها دوتا.. دوتا.. سه تا.. سه تا با هم در آنجا قدم می زنند و صحبت کنان
انتظار می کشند تا پست از راه برسد.. سرویس پست هر روز ساعت چهار از
جاده اصلی می گذرد چند دقیقه ای جلوی عمارت پستخانه توقف می کند.

فردای آن روز مسافر ناشناس نامه ی مفصلی برای دوستش نوشت: دوست عزیز… الان 1342 کیلومتر از تو و از دریا دورم و در نقطه ای که بیش از 1286 متر از سطح دریا ارتفاع دارد نفس می کشم…
پس از اینکه دو روز و یک شب با ترن مسافرت کردم و یک نصف روز هم توی
سرویس پست سوار شدم به محل کارم که این همه برای رسیدن به آنجا
روزشماری می کردم رسیدم…

خلاصه های کوتاه از کتاب چاخان