ریون هارت

تحریرهایی موجز از کتاب ریون هارت

چیزی به غروب نمانده بود، لانوار به سنگ تیکه داد و نشست. آخرین بارقه های آفتاب او را در حمامی از طلا فرو بردند. خورشید زمستانی و رو به افول، گرمای اندکی داشت و تماشای این روشنی از میان پلک های بسته اش حال او را خوش می کرد. لانوار چشمانش را گشود و هیبت درشت جیم گریماچ را دید که به او زل زده بود. گفت: (بذار ببرمت پیش ویرد، لن، اون زن چند تا طلسم باستانی برایت می خونه و شفات می ده.) (یکم دیگه دوست من. الان می خوام کمی این جا استراحت کنم تا نیروم برگرده.) گریماج ناسزایی گفت و دور شد. بند دور شانه اش را گشود و قداره ی بزرگش را از پشت سر باز کرد. قبضه ی سیاه حدود یک فوت طول داشت و دسته ی آن با قبه ی آهنی کروی شکلی تزئین شده بود و…

خلاصه های کوتاه از کتاب ریون هارت