دوباره لیلا شو

تحریرهایی موجز از کتاب دوباره لیلا شو

بساعت پنج بود. می دانست بیرون این ساختمان روز در حال غروب است. ساختمانی که سقفش بیش از اندازه کوتاه بود و انگار برای یک قد متوسط ساخته شده و کسی که قدش کمی از حالت متوسط بلندتر باشد باید زیر آن دولا شود. لیلا فکر کرد، بیرون از این ساختمان آفتاب خزیده است توی پشت گرم و نرم کوه و ماه هم چنان توی بغل کوه است و از سرجایش تکان نخورده تا همه جا رو به تاریکی برود و با قیافه ای روشن و حق به جانب از توی آغوش کوه بزند بیرون و به آفتاب که پشت کوه می رفت، حتی نگاهی هم نکند. انگار این آغوش هزار سال است که تنها برای او ساخته شده و آفتاب جایش برای همیشه پشت کوه است.

خلاصه های کوتاه از کتاب دوباره لیلا شو