تا موسم باران

تحریرهایی موجز از کتاب تا موسم باران

حدودا بیست یارد آن طرف تر، مردی روحانی کنار توده هیزم ایستاده بود و ظرف بزرگی از عود را در هوا می چرخاند؛ دیگری زنگی را به صدا درمی آورد؛ و دو مرد از داخل کوزه های سفالی روی کنده های چوب نفت می ریختند. بعد صدای ضجه های گوش خراشی به گوش رسید و همه چشم ها به پیکر ریزنقش زنی دوخته شد که روی هیزم ها به زمین کشیده می شد. ناگهان آتش با صدای ترق ترق کوچکی شعله ور شد و زبانه های رنگارنگش او را از همه سو احاطه کرد. زن تلاش کرد خودش را از میان شعله ها خارج کند، مدام جیغ می کشید و شیون می کرد. گروهی از مردان به همراه پیرزنی سپید مو دور تا دور هیزم ها ایستادند و زن را با سیخ های بلندی دوباره به مرکز آتش هل دادند و روی نعش طاق بازی که در پارچه سفیدی پیچیده شده بود انداختند. زن جوان کماکان در تلاش بود خودش را از میان شعله ها خلاص کند، ولی مردی شمشیری کشید تا به او ضربه ای بزند. در سمت دیگر، جمعیتی بی صدا در حال تماشا بود. دیگر کار از کار گذشته بود. در همان لحظه شعله های زردرنگ به پاهای زن رسید و دامنش آتش گرفت، و بعد هم شال و موهایش. ضجه های درمانده زن به هوا رفت. ابر بی رحمی از دود سیاه به آسمان بلند شد و به همراهش بوی تند گوشت سوخته. باد شدت گرفت و شعله ها، چرخان و رقصان، ضجه های زن را تا آبی آسمان بالا بردند و…

خلاصه های کوتاه از کتاب تا موسم باران