بوستان سعدی

تحریرهایی موجز از کتاب بوستان سعدی

شبی یاد دارم که چشمم نخفت شنیدم که پروانه با شمع گفت:
که من عاشقم گر بسوزم رواست تو را گریه و سوگواری چراست؟
بگفت ای هوادار مسکین من برفت انگبین[2] یار شیرین من
چو شیرینی از من به در می رود چو فرهادم آتش به سر می رود
همی گفت و هر لحظه سیلاب درد فرو می دویدش به رخسار زرد
که ای مدعی! عشق کار تو نیست که نه صبر داری، نه یارای ایست
تو بگریزی از پیش یک شعله خام من استاده ام تا بسوزم تمام
تو را آتش عشق گر پر بسوخت مرا بین که از پای تا سر بسوخت
نمانده ز شب همچنان بهره ای به زاری بکشتش پریچهره ای
همی گفت و می رفت دودش به سر که اینست پایان عشق ای پسر
اگر عاشقی خواهی آموختن به کشتن فرج یابی از سوختن

خلاصه های کوتاه از کتاب بوستان سعدی